Tango motywy literackie

RETE!

Temat: Motyw życia rodzinnego w literaturze
Motyw życia rodzinnego w literaturze. Omów różne jego realizacje i pełnione funkcje
w wybranych utworach.
Oto jest właśnie cały temat mojej prezentacji maturalnej którą musze stworzyc. tylko mam problem bo nie wiem za bardzo jak mam zaczac i co napisac zeby bylo dobrze. co do lektur to myslalam aby zaczac od pierwszych rodzicow Adama i Ewy - i coś tam powiedzieć o bratobójstwie. następna lektura to Skąpiec, który nie widzi nic innego poza pieniędzmi, pilnuje wydatków swoich dzieci, które chce jak najlepiej ożenić. Trzecia lektura to Pan Tadeusz i chcialam tam przedstawić wartości jakimi kierowala sie rodzina oraz wyszczegolnic obraz szlachty. Ostatnia lektura to Tango Mrożka, gdzie możemy dostrzeć konflikt pokoleń. Wydaje mi sie ze lektury są ok tylko nie wiem jak mam rozumieć 2 część tego tematu. Będę wdzieczna za każdą podpowiedź.
Źródło: polonistyka.edu.pl/viewtopic.php?t=743



Temat: sławomir mrożek-tango
pisze wlasnie bibliografie do tematu 'motyw tanca w literaturze..." i potrzebuje pilnie tego motywu z tanga mrożka! chodzi mi ofragment kiedy to edek wraz z eugeniuszem tancza tango, jets tam taka scena kiedy jeden z nich prosi drugiego do tanca... potrzebuje ksiazke, wydawce, rok, numer wydania i str na ktorych ta akurat scena jest, kto mi pomoze? (((
Źródło: polonistyka.edu.pl/viewtopic.php?t=313


Temat: JEŚLI KTOŚ CHCE TYLKO ZAPYTAĆ, A NIE KUPIĆ PREZENTACJĘ.
sylwuniaa

Przedstaw portrety ludzi starych w literaturze i sztuce

Proponuję:

Literatura:
Skąpiec - tu Harpagon
Pieśń dziada soklaskiego w kordonie cesarskim F. Karpińskiego
Romantyczność Mickiewicza
Konrad Wallenrod A. Mickiewicza
Ojciec Goriot H. Balzacka - tytułowy bohater
Mendel Gdański M. Konopnickiej
Latarnik H. Sienkiewicza - Skawiński
Tango S. Mrożka - karykatura staruszków

Sztuka

To znalazłem w googlach
"Wybitny artysta Młodej Polski i okresu międzywojennego, malarz scen historycznych i rodzajowych /głównie z życia i obyczajów Hucułów/ świetny portrecista. Chętnie malował dzieci, młode dziewczęta i piękne eleganckie damy oddając w niezrównany sposób subtelność kobiecej urody i otaczającą ją zmysłową, niekiedy wręcz erotyczną aurę. Posługiwał się przeważnie techniką pastelową, którą opanował w perfekcyjny sposób dzięki czemu uznaje się go dzisiaj za najwybitniejszego, obok Stanisława Wyspiańskiego i Leona Wyczółkowskiego, polskiego pastelistę.

Rzucane na papier wielobarwne, cienkie, często mocno rozedrgane kreski kredkowego rysunku splatają się u Axentowicza w rodzaj subtelnej, nasyconej światłem tkaniny, z której, niczym z impresjonistycznego obrazu, wyłaniają się migotliwe formy postaci i przedmiotów.

Nieobca była artyście, szczególnie w okresie młodopolskim, skłonność do symbolizmu i filozofowania na temat ludzkiego życia. Wielokrotnie zestawiał ze sobą - dla wydobycia kontrastu- postać starego mężczyzny i młodziutkiej dziewczyny uwydatniając w ten sposób myśl o nieuchronności starzenia się i przemijania. W tych pięknych, naznaczonych melancholią obrazach, objawia się wielka wrażliwość artysty na różne fluktuacje ludzkiej psychiki.

Starzec w orientalnym zawoju na głowie, niczym odwieczny mędrzec, i towarzysząca mu młodziutka dziewczyna jakby nagle zastygli w obliczu pytania, które wyłoniło się z ich rozmowy. Starzec zdaje się wiedzieć wszystko ale dziewczę staje zapewne po raz pierwszy w obliczu gorzkiej prawdy, że jej młodość i świeża dziewczęca uroda przeminą wraz z upływem czasu.

Motyw starca i dziewczyny pojawia się u Axentowicza głownie około r.1900 oraz później, w latach trzydziestych. Sprawność rysunku i bogactwo materii barwnej przemawiają za przyjęciem datowania około r.1900, natomiast styl ubioru i uczesania dziewczyny, z przepaską na czole, skłaniają do przesunięcia datowania na późne lata dwudzieste".


Teodeor Axentowicz /1859 - 1938/ - "STARZEC I DZIEWCZYNA",
Aleksander Gierymski - Żydówka z pomarańczami

Pozdrawiam
Źródło: forum.matura.pl/viewtopic.php?t=6988


Temat: ustny polski temat pracy motyw tańca w literaturze polskiej
ludzie jakie moga być pytaniado tego tematu na ustnym
lektóry jakie mamw pracy to pan tadeusz ,przedwiośnie ,wesele ,tango
Źródło: forum.matura.pl/viewtopic.php?t=9759


Temat: Ran
" />
Twórcy:Reżyseria: Akira Kurosawa
Scenariusz: Akira Kurosawa, Masato Ide
Zdjęcia: Takao SaitĂ´, YoshirĂ´ Muraki
Muzyka: TĂ´ru Takemitsu

Obsada:Tatsuya Nakadai: Lord Hidetora Ichimonji
Akira Terao: Taro
Jinpachi Nezu: Jiro
Daisuke Ryu: Saburo
Mieko Harada: Lady Kaede
Yoshiko Miyazaki: Lady Sue
Masayuki Yui: Tango


Fabuła:"Ran" to późne dzieło japońskiego mistrza i zarazem jedno z jego największych dokonań. Kurosawa zawsze fascynował się twórczością Szekspira a tym razem za wzór posłużył mu "Król Lear". Swoim zwyczajem, reżyser umieścił akcję w średniowiecznej Japonii, zaś bohaterami uczynił samurajów. Szekspirowskie trzy córki sędziwego króla zostały zamienione na trzech synów. "Ran" to film o braku litości, okrucieństwie, o tym jak zło, niczym echo, powraca w końcu do swojego sprawcy, by go zniszczyć. Kurosawa nadał swojemu obrazowi wymiar wielkiego, krwawego spektaklu rozgrywającego się w martwych, surrealistycznie posępnych pejzażach. Tak jak sztuka Szekspira, dzieło Kurosawy opowiada o szaleństwie i chaosie, zrealizowane jest jednak z żelazną dyscypliną i precyzją - to obraz o ogromnej sile.

Kolejna po "Tronie we Krwi" adaptacja szekspirowskiego dramatu przeniesiona do średniowiecznej Japonii. Jednak tym razem Kurosawie udało się pobić samego siebie, bowiem "Ran" jest według mnie jego najwybitniejszym dziełem.
Jedną z wielu zalet jest strona techniczna filmu. Powala tutaj wszystko: kostiumy, krajobrazy, scenografia i muzyka. Początkowo trudno było mi się przyzwyczaić do kolorowego obrazu, bowiem samurajskie kino kojarzyło mi się wyłącznie z czernią i bielą, jednak barwa dała Kurosawie nowe pole do popisu. Symbolika wprowadzona za jej pomocą czyni obraz jeszcze bogatszym, czego świadkiem możemy być już podczas pierwszych scen. Kolory strojów synów Lorda Ichimonji sugrują nam jakimi wartościami będą kierować się Ci bohaterowie.
Warto też zwrócić uwagę na sceny batalistyczne, bowiem te prezentują się wyśmienicie. Pierwsza bitwa, kiedy zamiast odgłosów walki słyszymy nastrojową muzykę niesamowicie oddziałowuje na widza. Obraz dzięki temu zabiegowi nabiera jeszcze dobitniejszego wyrazu.
Fabularnie "Ran" również stoi na najwyższym poziomie. "Króla Leara" nie dane mi było przeczytać, więc nie wiem jak film odnosi się do literackiego pierwowzoru. Jednak natura człowieka, motyw zbrodni, kary, chęci zdobycia władzy, a także bezradności wobec losu zostały tu ukazane bardziej dobitnie niż w przypadku wspomnianego "Tronu we Krwi". Sama postać władcy Ichimonji, jego szaleństwo i przemiana przedstawiona jest w sposób perfekcyjny i jakże prawdziwy.
Podsumowując, "Ran" jest dziełem wybitnym, łączącym w sobie wszystkie cechy poprzednich filmów Kurosawy. Pozycja obowiązkowa.
Źródło: movieforum.pl/viewtopic.php?t=7958


Temat: Bernardo Bertolucci
" />
Biografia:Urodził się 16 marca 1941 w Parmie. Włoski reżyser, scenarzysta, poeta. Syn Attilio Bertolucciego - poety, krytyka literackiego i filmowego. Ojciec dbał o jego edukację artystyczną i często zabierał go na pokazy filmów i wieczory literackie. W 1958 roku Bertolucci zaczął studiować na Uniwersytecie Rzymskim. Poznał wtedy Pier Paolo Pasoliniego. Zauroczony reżyserem-skandalistą coraz mniej czasu poświęcał studiom oraz poezji, a coraz bardziej angażował się w kręcenie filmów. Szczególny wpływ na włoskiego filmowca miał Jean-Luc Godard i jego kolażowa, paradokumentalna stylistyka. I choć w następnych filmach Bertolucci odnajdzie swój własny język filmowy, z Godardem zawsze będzie łączyła go niechęć do mieszczańskiej tradycji, w której obaj wyrośli i z którą próbowali zerwać. Motyw rewolty lub ucieczki od zachodniej, skostniałej kultury, pojawiać się będzie u Bertolucciego w wielu kolejnych filmach.

Wybrana filmografia - reżyseria:2003: Marzyciele
1996: Ukryte pragnienia
1993: Mały Budda
1987: Ostatni cesarz (Last emperor, The)
1976: Wiek XX (Novecento)
1972: Ostatnie tango w Paryżu

Nagrody:1997: za osiągnięcia życia Camerimage
1989: Ostatni cesarz BAFTA najlepszy film
1988: Ostatni cesarz Oscar najlepszy reżyser
1988: Ostatni cesarz Oscar najlepszy scenariusz - adaptacja
1988: Ostatni cesarz Cesar najlepszy film zagraniczny
1988: Ostatni cesarz Złoty Glob najlepszy reżyser
1988: Ostatni cesarz Złoty Glob najlepszy scenariusz
1970: Konformista nagroda dziennikarzy Berlin

nie powiem, ze znam sie na rezyserach, ale ten z pewnoscia nalezy do tych lepszych. to co mnie urzeka w jego filmach to malowniczosc i zawsze swietnie dobrana muzyka.
ogladalam kilka jego filmow. najwieksze wrazenie zrobil na mnie ostatni cesarz, ale tez inny film podtrzymujacy watek wschodni, a wiec maly budda takze wypadl bardzo dobrze.
filmem do ktorego lubie wracac jest ostatnie tango w paryzu, czysta klasyka, szczegolnie te smiale sceny erotyczne ..... nie watpie, ze to one przyniosly filmowi i rezyserowi rozglos.
to co mnie strasznie niepokoi i ciekawi to film 1900 lub tez wiek XX, strasznie dlugi i jeszcze nigdzie na niego nie trafilam, ale mysle, ze jak bede miala okazje go zobaczyc, to zapewne to zrobie.
wlasnie mi sie przytpomniala jedna rzecz, czy on nie jest przypadkiem ulubionym rezyserem grazyny torbickiej ?? :wink:
Źródło: movieforum.pl/viewtopic.php?t=4065


Temat: Polskie tango przedwojenne
" />Chronologia
28 października 1913 w spektaklu Targ na dziewczęta tango zostało wprowadzone w Polsce i tańczone przez Lucynę Messal i Józefa Redo (pamiętniki Ludwika Sempolińskiego i Jadwigi Dmochowskiej). Kompozycja Aime Lachaume Regina-Tango z 1913 roku była tańczona w Warszawie przez siedemnastoletnią Polę Negri i jej partnera Edwarda Kuryłłę. W 1919 aktor Karol Hanusz śpiewał w Warszawie Ostatnie Tango w kabarecie Czarny Kot (muzyka E. Deloire ze słowami zaczynającymi się od Pod niebieskim niebem Argentyny). W 1922 Stanislaw Ratold nagrał w Beka Grand Record polską wersję "Tango du reve" z muzyką Edouarda Malderena. Do 1925 roku tango w Polsce było na równi z inną muzyką - fokstrotem czy walcem. W 1925 roku Zygmunt Wiehler skomponował tango Nie dzis to jutro dla Hanki Ordonówny - gwiazdy kabaretu Qui pro Quo. Od tego momentu tango w Polsce stało się niezywkle popularne. W 1927 hitem było tango Wanda - historia polskiej dziewczyny sprzedanej do Argentyny, gdzie nikt się nią nie przejmuje za wyjątkiem gitarzysty, który obiecuje jej inne życie, jeżeli tylko pójdzie z nim. Wszystkie polskie tanga późnych lat 1920 były podobne do tang argentyńskich. najbardziej znaną piosenkarką była Stanisława Nowicka zwana Królową Tanga. Piosenki dotyczyły podobnych motywów - biedna dziewczyna wykorzystana przez brutalnego nożownika. Przełom nastąpił w 1929 roku kiedy Jerzy Petersburski skomponował Tango Milonga, które z z niemieckimi i angielskimi słowami Oh, Donna Clara, stały się światowymi przebojami. W tym samym roku Władysław Dan, zdecydował się zaśpiewać tanga po hiszpańsku z grupą pięciu młodych muzyków (gitara, akordeon, pianino). Występ rozpoczęła Plegaria Eduardo Bianco a zakończył się utworem Mamita mĂ­a Enrique Delfino. Władysław Dan napisał dwa tanga na ten koncert Siempre querida oraz Liana; grupa miała nazwę Coro Argentino V. Dano, następnie nazwana Chór Dana.

W 1929 roku powstała kompozycja Jerzego Petersburskiego pod tytułem Tango milonga, które zrobiło międzynarodową karierę.

Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych jednym z najpopularniejszych wykonawców był Tadeusz Faliszewski. Jako wokalista występował razem z Adamem Astonem i Tadeuszem Sas-Jaworskim, w niezwykle popularnym Chórze Warsa, związany był z warszawskimi teatrzykami rewiowymi Morskie Oko i Nowy Ananas. W latach 1929-1930 kierował kinoteatrem Hollywood, a później założył własny kabaret literacki Rajski Ptak. Śpiewał m.in. Tango andrusowskie, Piękny gigolo (z muzyką Leonello Casucci), Gdzie twoje serce, Szkoda twych łez dziewczyno, Adieu, kochanko ma. W historii polskiej muzyki przedwojennej miał najwięcej nagrań.

Janusz Popławski śpiewał tango Czy pamiętasz tę noc w Zakopanem w noc sylwestrową 1936/1937.

Tango dotarło do Polski w większości przez nagrania gramofonowe i przekaz słowny i pisany. W początkach lat 30. polskie tango przedwojenne stawało się coraz bardziej niezależne od kompozycji spoza kraju. Lata 30. można zaliczyć, według Płaczkiewicza, do okresu największego rozkwitu polskiego tanga okresu przedwojennego. Jedną z ostatnich piosenek tamtego okresu były Chryzantemy złociste śpiewane przez Janusza Popławskiego.

Do najbardziej znanych autorów słów należał Andrzej Włast, ale tanga pisali też poeci Marian Hemar, Julian Tuwim, Jerzy Jurandot.

Syrena Rekord, największe przedwojenne wydawnictwo fonograficzne, zarejestrowało ok. 2200 utworów w rytmie tanga.

Około 1937 Bolesław Leśmian pisze wiersz Tango (wydane pośmiertnie)
Źródło: sportbb.pl/viewtopic.php?t=3647